Larissa Araz 1

Larissa Araz 6

Larissa Araz 2

“Bir sofra olarak anlatacağım size hayatımı, 1990 yılının Ekim ayında kurulan bir sofra. Mardin Ermenisi anneannemin beyaz dantelli örtüsüyle kaplı masasının etrafı, Antakyalı Rum dedemin kaşık değil pideyle alınan mezeleriyle donatılmış. Masanın tam ortasındaki begonvil fark edeni alıp Büyükada’daki evimizin balkonuna götürüyor. Masanın etrafında Süryanice, Arapça, Fransızca, İngilizce konuşmalar, kocaman kahkahalar ve tabii ki de dedikodular uçuşuyor.

Masanın bir ucunda üzerlerinde Koç Lisesi, New York Üniversitesi ve Koç Üniversitesi yazan defterlerim duruyor. Dayanamamışım New York’un hikayesizliğine, devam etmemişim o defterime, diğerlerinden daha ince kalmış. Onu kapatıp hikayenin başladığı nokta İstanbul demiş, yepyeni bir defter açmışım kendime. Yazı beni inandırmamış, görmek lazım demişim ve bütün defterlerin üzerine kocaman kameramı yerleştirmişim.

Larissa Araz 4

Yemek servis edilmeye başlandığında defterlerin hepsini masadan kaldırıp kucağıma alıyorum. İnsanlar konuşmaya başlıyor, hikayelerini anlatıyorlar. Dinliyor, çiziyor, çekiyorum. Hikayelerinin müziğini, rengini, portresini yakalamaya çalışıyorum. Bunu yaparken hem onları hem de kendimi anlatmış oluyorum. Çektiğim her fotoğraf hem benden bir parça oluyor, hem de anlattığım hikayeden.

Larissa Araz 3

Bu sofra şu ana kadar bir sürü insanı ağırlamış: Bosna’dan, Beirut’tan, Sırbistan’dan, Yunanistan’dan, Halep’ten, Filistin’den, Amerika’dan, Hollanda’dan, İspanya’dan ve nice topraklardan birileri uğramış bu sofraya. Bir kere uğrayan da olmuş, uğrayıp hiç kalkmayan da. Ne kadar kalırlarsa kalsınlar her biri için muhakkak bir büyük içilmiş.

Koç Üniversitesi defterim yeni bitti, şimdi mezunum. Hayatıma bu sofralarda devam etmek isterken, kimsenin bu sofraları benim gibi dinlemek istemez olduğunu anladım. Kimsenin bakmak istemediği kişisel bir albüm oluşturuyorum belki de. Her güne keşke diyerek başlıyor, ama diyerek bitiriyorum. Şimdi ne yapıyorum diye soracak olursanız, kaydettiğim bütün bu hikayelere dinleyici arıyorum, bulamazsam da yaratmayı planlıyorum.

Larissa Araz 5

Van depremzedelerinin acısını, Bosna’da unutulanların geçmişini belgelerken de, benim soframdan Gezi sürecini anlatan “Gökyüzü Gibi Şu Çocukluk” belgeselimle de, İkinci Göz Türkiye’den Kadın Fotoğrafçıları sergisinde işi sergilenen en genç fotoğrafçı olduğumda da hep hikayelerimi dinleyecek insanları aramaya devam ettim.”

Facebook

Instagram

Tumblr

Twitter

Website